Δυσφαγία επικράτησε να ονομάζεται σήμερα, κάθε διαταραχή στη σίτηση που αφορά στην λήψη τροφής απο την στιγμή της επιθυμίας και αντίληψης της ανάγκης για τη λήψη της, έως την έναρξη της πέψης στο στόμαχο. Με αυτή την θεώρηση λοιπόν, στην δυσφαγία περιλαμβάνονται διαταραχές αντίληψης, επικοινωνίας, ψυχισμού, επεξεργασίας της τροφής, και μεταφοράς της στο στόμαχο.
Η Δυσφαγία δεν είναι μια ξεχωριστή νοσολογική οντότητα με την έννοια που αποδίδει η Ιατρική.
Είναι ένα σύνδρομο συμπτωμάτων και διαταραχών, που έχουν ποικίλη αιτιολογία και παθολογική βάση.
Έτσι πχ μπορεί να προέκυψαν προβλήματα Δυσφαγίας μετά από ένα Αγγειακό Εγκεφαλικό Επεισόδιο (ΑΕΕ),στα πλαίσια μιας νευρομυϊκής εκφυλιστικής νόσου (πχ Νόσος Κινητικού Νευρώνος, Σκλήρυνση κατα Πλάκας, Μυασθένεια κλπ), μετά από χειρουργική επέμβαση στην περιοχή του στοματοφάρυγγα ή του τραχήλου κλπ.
Με την λογική αυτή, η αντιμετώπιση του γεννεσιουργού αιτίου της δυσφαγίας θα αποκαθιστούσε την φυσιολογική λειτουργία της κατάποσης και της σίτισης.
Όμως , πολλές φορές συμβαίνει να έχουν επέλθει λόγω της βασικής νόσου, μόνιμες αλλοιώσεις και βλάβες στους ιστούς και τη λειτουργικότητα τους, με αποτέλεσμα παραμονή των συμπτωμάτων και του συνδρόμου της Δυσφαγίας.
Η παρέμβαση των ειδικών επιστημόνων στην περίπτωση αυτή μελετά εξατομικευμένα τη βαρύτητα και την παθολογία της δυσφαγίας και παρεμβαίνει για την όσο το δυνατόν πληρέστερη αποκατάσταση και αντιρρόπηση της, έτσι ώστε αν αυτή επιτευχθεί να βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής του πάσχοντα.
Ας θυμόμαστε ότι κάθε άνθρωπος που πάσχει από συμπτώματα Δυσφαγίας είναι μια ξεχωριστή περίπτωση με τις ιδιαιτερότητες του και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται διεξοδικά, τόσο κατά τη φάση της εκτίμησης, όσο και κατά τη φάση της Αποκατάστασης.
Η Δυσφαγία δεν είναι μια ξεχωριστή νοσολογική οντότητα με την έννοια που αποδίδει η Ιατρική.
Είναι ένα σύνδρομο συμπτωμάτων και διαταραχών, που έχουν ποικίλη αιτιολογία και παθολογική βάση.
Έτσι πχ μπορεί να προέκυψαν προβλήματα Δυσφαγίας μετά από ένα Αγγειακό Εγκεφαλικό Επεισόδιο (ΑΕΕ),στα πλαίσια μιας νευρομυϊκής εκφυλιστικής νόσου (πχ Νόσος Κινητικού Νευρώνος, Σκλήρυνση κατα Πλάκας, Μυασθένεια κλπ), μετά από χειρουργική επέμβαση στην περιοχή του στοματοφάρυγγα ή του τραχήλου κλπ.
Με την λογική αυτή, η αντιμετώπιση του γεννεσιουργού αιτίου της δυσφαγίας θα αποκαθιστούσε την φυσιολογική λειτουργία της κατάποσης και της σίτισης.
Όμως , πολλές φορές συμβαίνει να έχουν επέλθει λόγω της βασικής νόσου, μόνιμες αλλοιώσεις και βλάβες στους ιστούς και τη λειτουργικότητα τους, με αποτέλεσμα παραμονή των συμπτωμάτων και του συνδρόμου της Δυσφαγίας.
Η παρέμβαση των ειδικών επιστημόνων στην περίπτωση αυτή μελετά εξατομικευμένα τη βαρύτητα και την παθολογία της δυσφαγίας και παρεμβαίνει για την όσο το δυνατόν πληρέστερη αποκατάσταση και αντιρρόπηση της, έτσι ώστε αν αυτή επιτευχθεί να βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής του πάσχοντα.
Ας θυμόμαστε ότι κάθε άνθρωπος που πάσχει από συμπτώματα Δυσφαγίας είναι μια ξεχωριστή περίπτωση με τις ιδιαιτερότητες του και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται διεξοδικά, τόσο κατά τη φάση της εκτίμησης, όσο και κατά τη φάση της Αποκατάστασης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου